Wieś-ulicówka, wzmiankowana po raz pierwszy w 1292 r. jako Romenow. W 1311 r. została przekazana przez wrocławskiego mieszczanina jego żonie Adelheidzie jako uposażenie. W 1353 r. nazwa miejscowości zapisywana była jako Romnow lub Rumnow. Do 1945 r. funkcjonowała jako Rommenau.
Wieś, z położoną nieopodal Skałką, tworzyły tzw. alodium czyli taką formę własności, która była wolna od zobowiązań i ciężarów feudalnych. Obie wsie prawdopodobnie podlegały klasztorowi augustianów we Wrocławiu.
Potwierdzone wiadomości dot. własności pochodzą dopiero z roku 1786, kiedy graf von Haugwitz sprzedał Romnów i Skałkę grafom von Posadowsky. Właściciele wsi zmieniali się jeszcze wielokrotnie, a w XIX w. wieś przeszła na własność Carla Gottlieba Eisfeldta, a kolejno na Karla Friedricha Eisfeldta. W latach 70. i 80. XIX wieku wsią zarządzał Johann Carl Heinrich Hermann ze Stanowic (Klein Stannowitz, Kreis Ohlau). Pod koniec XIX wieku powstała fundacja Eisfledta-Hermanna (Eisfeldt Hermann’ schen Stiftung), pod której opieką Skałka i Romnów znajdowały się do 1945 r.
Po roku 1945 r. wieś początkowo funkcjonowała pod nazwą Romanów, po zakończeniu działań wojennych została przejęta przez Wojsko Polskie i Armię Czerwoną, a następnie przekazana w zarząd Państwowych Nieruchomości Ziemskich i Zrzeszenia Państwowych Nieruchomości Ziemskich z przeznaczeniem na parcelację. Zabudowa wsi nie została znacząco zniszczona w wyniku działań wojennych. Większość domów i innych zabudowań gospodarczych pochodzi z XIX i XX wieku. Wiele istotnych informacji uzyskać można z przetłumaczonej również na język polski romnowskiej kroniki wsi. Kronikę spisała Elisabeth Leder, żona ostatniego dzierżawcy wsi, jak sama pisze, odbyło się to w ich rodzinnym dworku, zbudowanym w 1896 r. Sama autorka dotarła do wielu materiałów archiwalnych, starając się, by księga ta stała się „zabytkiem” i pamiątką po mieszkańcach. Dworek przetrwał w niemal nienaruszonym stanie do dzisiejszych czasów, w otaczającym dom parku, pod drzewem odnaleźć można tablicę pamiątkową poświęconą poległemu na zachód od Charkowa synowi państwa Lederów – Jürgenowi. Z zapisów możemy dowiedzieć się wielu ciekawostek, między innymi tego, że w roku 1922 wieś zyskała podłączenie do sieci elektrycznej, czy tego, że na przełomie lat 1935/36 we wsi wystąpiła plaga pędraków, z którą to z różnym skutkiem walczono aż do 1938 r. Wiele z romnowskich historii powiązanych jest z wodą, jedną z nich jest doświadczenie powodzi z lat 1926, 1927, czy 1938.
Romnów – kalendarium
1292 – pierwsza wzmianka o wsi Romnów w dokumentach historycznych
XIV–XV wiek – okres rozwoju rolnictwa; Romnów funkcjonuje w systemie dóbr ziemskich na Dolnym Śląsku
XIX wiek – wieś wchodzi w skład majątków ziemskich, rozwija się nowoczesne rolnictwo
Przełom XIX / XX wieku – właścicielem dóbr zostaje rodzina Lederów (m.in. Joachim Leder), o czym wspomina „Kronika Romnowa”
1914–1918 – I wojna światowa; część mieszkańców powołana do armii niemieckiej
1939 – Romnów liczy 128 mieszkańców
1945 – koniec II wojny światowej; wkroczenie Armii Czerwonej, wysiedlenia ludności niemieckiej, przejęcie wsi przez administrację polską
1975–1998 – Romnów wchodzi w skład województwa wrocławskiego
po 1998 r. – wieś należy do województwa dolnośląskiego, gmina Kąty Wrocławskie
2020–2021 – opracowanie i prezentacja drukiem „Kroniki Romnowa 1292–1945” przez lokalnych historyków i społeczników
